*اول نوبعد زندگی*

 

سخن نخست:

--------------------

 

می توان نوروز را ازاین دیدگاه دید که نخستین روز است از ماه فروردین وبدین جهت نوروز نام گرفته است که آغاز سال پارسی است.

می توان نوروز رااز این منظر نگریست که براساس اعتقاد ایرانیان خداوند دراین روز از آفرینش جهان آسود ومشتری را بیافرید.

می توان نوروز را مثل بیرونی دو تا دانست: یکی نوروز عامه که پنج روز اول سال بوده وعموم مردم درآن به اجرای مراسم خاصی می پرداختند ودیگر نوروز خاصه که اختصاص به خواص وخسروان داشته است ویا این گونه که در نوروز، شب با روز برابر می شود و به قول گردیزی، سایه ها از دیوارها می گذرد وآفتاب از روزنه ها می افتد.

می شود هم گفت که براساس سخن طبری وفردوسی، جمشید پایه گذار نوروز بوده است نه سلیمان بن داوود.

می توان هم در نوروز به جای دیدن اینها، خانه تکانی وآراستن اتاقها، گذاردن کوزۀ آب وگلدان گل وظرف آتش بر تاقچه ها ولب پنجره ها را دید، یا عطر چوب صندل وچوب های خوشبوی دیگر را از آن شنید ویا حتی جای پای فرشتۀ آب را روی چمن های آن دید که سبزپوشیده وسپاسگزار، ساکت وسربه زیر، به سوی سفره های هفت سین می رود.

اما آیا درکنار همه ی اینها، سزاوارنیست که یکبار،تنها یکبار به واژه ی نوروز نیزتوجه شود؟

آخر کدام نگاه واژه ی « نور» را در نوروز نمی یابد؟

یا کدام چشم ، واژه ی « روز» را در نوروز نمی بیند؟

کدام دیده واژه ی « نو» را در نوروز به تماشا نمی نشیند؟

وسرانجام آن کدام بیناست که واژه ی نوروز را به صورت یک مادر نمی نگرد که در بطن پاکش، ترکیب   

« نورو» رانیزدارد؟ ترکیبی پنهان که پنهانی تر ما را به تازه رویی ونشاط دعوت می کند ... اگرنگوییم به روئیدن دوباره.

نوروز این کلمه ی مادر ، این واژه واژه ها ، تنها کلمه ای است که به اندازه ی یک کتاب ، حرف وحدیث دارد، این واژه که بی هیچ تردیدی بهاری ترین واژه ی زبان فارسی است. علاوه برهمه ی این کلمه های نیکو که درخود دارد ، برتری شگرف دیگری هم دارد وآن این است که با یک هنرمندی خاصی، قبل ازآن که به بیان و زبان بیاید ، نو می شود با نو آغاز می شود . اول « نو» وبعد خودرا به ساحل لب ها می رساند.

واین یعنی اگرعاقلی ، اگرهنرمندی ، اگرروزی ، اگرشبی ،  اگر امروز یا فردایی ..... هرچه هستی باش ،

اما نخست روز باش .

بگذار هر روز اول نو طلوع کند ، بعد آفتاب ، اول نو بیاید بعد روز ،  اول نو ،  بعد دیدن .

اول « نو» بعد اندیشیدن .

اول « نو» بعد گفتن یا نوشتن یا بودن یا شدن ... در یک کلام:

... اول نو، بعد زندگی ...

            

           نوروزباستانی

                          بر تمامی مردم خوب وهمیشه بهار

وفرا رسیدن بهارعشق ودوستی بر تمامی ایرانیان مبارک باد                                                                                                                                   

                                                                    

                                             

نوشته شده توسط ندای پارس در 2:14 با موضوع: | لینک ثابت |